Kontrabas Solo
Kontrabas + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy
Switch to English

Aranżacje dla: Wiolonczela Kontrabas Fortepian Altówka Skrzypce(2)

Kompozycja: III koncert fortepianowy Beethovena

Kompozytor: Beethoven Ludwig van

Aranżer: Lachner Vinzenz

Ścignij darmowe partytury:

Complete. For 2 Violins, Viola, Cello, Double Bass and Piano (Lachner). Covers, etc. PDF 3 MBComplete. For 2 Violins, Viola, Cello, Double Bass and Piano (Lachner). Violin 1 PDF 0 MBComplete. For 2 Violins, Viola, Cello, Double Bass and Piano (Lachner). Violin 2 PDF 0 MBComplete. For 2 Violins, Viola, Cello, Double Bass and Piano (Lachner). Viola PDF 0 MBComplete. For 2 Violins, Viola, Cello, Double Bass and Piano (Lachner). Cello PDF 0 MBComplete. For 2 Violins, Viola, Cello, Double Bass and Piano (Lachner). Double Bass PDF 0 MB
Wikipedia
III koncert fortepianowy c-moll op. 37 Ludwiga van Beethovena jest chronologicznie środkowym koncertem w dorobku kompozytora.
Dzieło było tworzone w wielu fazach, głównie w latach 1800-1803, niektóre szkice pochodzą z lat wcześniejszych (1796-1798). Koncert jest uważany przez badaczy twórczości kompozytora za punkt zwrotny w formie tworzonych przez niego utworów (ze względu na zastosowanie innowacyjnych muzycznych pomysłów). Taki wniosek daje również porównanie koncertu z poprzednimi (I koncertem op. 15 oraz II koncertem op. 19), które uznawane są w formie za bardziej "mozartowskie". Potwierdzają to uwagi Beethovena w korespondencji z wydawcami jego dzieł: "polityka muzyczna zmusiła autora do trzymania najlepszych koncertów na inne czasy".
Premiera miała miejsce w wiedeńskim Theater an der Wien 5 kwietnia 1803 roku. Oprócz koncertu zagrano oratorium "Chrystus na Górze Oliwnej" oraz I i II symfonię. Wydanie głosów nastąpiło w 1804 roku. Koncert w formie partytury opublikowano w 1835 roku, nakładem wydawnictwa Dunst, z dedykacją dla księcia Prus Ludwikowi Ferdynandowi.
Koncert składa się z trzech części:
Łączna długość utworu: około 35 minut (w tym pierwsza część ponad 16 minut).
Część pierwsza napisana jest w formie klasycznego, trzyczęściowego allegra sonatowego z dwoma tematami, codą, oraz wirtuozowską kadencją, pieczołowicie zapisaną przez kompozytora. Część druga utworu (Largo) odznacza się niepowtarzalną budową (jest jednym z najbardziej niezwykłych wolnych fragmentów w dojrzałej twórczości kompozytora), gdzie zastosowanie tonacji E-dur znacząco kontrastuje z tonacją c-moll oraz wprowadza zaskakującą zmianę nastroju. Finał ma charater rondowy, choć zdradza znaczne pokrewieństwo z formą sonatową.