Bas Solo
Bas + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy

Claudio Monteverdi

Wszystkie Kompozycje

Kompozycje dla: Bas

alfabetem
Vespro della Beata Vergine, SV 206 (Nieszpory o Najświętszej Dziewicy, SV 206)Madrigals, Book 1, SV 23–39 (Madrygały, moduł 1, SV 23-39)Lamento d'Arianna, SV 107Madrigals, Book 4, SV 75–93 (Madrygały, Book 4, SV 75-93)Madrigals, Book 5, SV 94–106 (Madrygały, Book 5, SV 94-106)Cruda Amarilli, SV 94Madrigals, Book 2, SV 40–59 (Madrygały, Book 2, SV 40-59)Beatus vir, SV 268Madrigals, Book 3, SV 60–74 (Madrygały, Book 3, SV 60-74)Mass for 4 Voices, SV 257 (Masa na 4 głosy, SV 257)Mass for 4 Voices, SV 190 (Masa na 4 głosy, SV 190)Madrigals, Book 9, SV 168–178 (Madrygały, moduł 9, SV 168-178)5 Motets for 1, 2 and 3 voicesEcco Silvio, SV 97 (Tutaj Silvio, SV 97)Baci soavi e cari, SV 27 (Pocałunki słodkie i drogie, SV 27)T'amo mia vita, SV 104 (Kocham moje życie, SV 104)Ch’io t’ami, SV 98 (Ch'io t'ami, SV 98)Ahi come a un vago sol cortese giro, SV 101 (Niestety, jak tylko niejasne rodzaju wokół, SV 101)Confitebor tibi domine, SV 265 (Confitebor tibi Domine, SV 265)Confitebor tibi domine, SV 267 (Confitebor tibi Domine, SV 267)Era l’anima mia, SV 96 (Era l'anima mia, SV 96)O dolce anima mia, SV 63 (O dolce Anima Mia, SV 63)Ah dolente partita, SV 75 (Ach dolente Partita, SV 75)Crudel perché mi fuggi, SV 55Troppo ben può questo tiranno Amore, SV 102 (Zbyt dobrze może to tyran Miłość, SV 102)Messa, salmi concertati e parte da capella, et letanie della B. V.Christe adoramus te, SV 294Piagne e sospira, SV 93 (Płacze i wzdycha, SV 93)S’andasse amor a caccia, SV 49 (S'andasse miłość polowanie, SV 49)Laudate Dominum omnes gentes, SV 197aDeus tuorum militum, SV 280Laetaniae della Beata Vergine, SV 204Ego dormio et cor meum vigilat, SV 300Laetatus sum, SV 199Nisi Dominus, SV 200Nisi Dominus, SV 201Lauda Jerusalem, SV 202Se nel partir da voi, SV 32Lauda Jerusalem, SV 203Scherzi musicali, SV 230-245 (Żarty muzyczne, SV 230-245)Stracciami pur il core ragion è ben ingrato, SV 64 (Stracciami natomiast powód rdzeń jest bardzo niewdzięczna, SV 64)Ch’io non t’ami, cor mio, SV 70 (I kocha cię, nie, moje serce, SV 70)Dolcemente dormiva la mia Clori, SV 52 (Słodko spała moja Chloris, SV 52)Mass for 6 Voices, SV 205 (Msza dla 6 brzmień, SV 205)Non si levav’ancor l’alba novella, SV 40 (Nie si levav'ancor l'alba nowela, SV 40)O rossignuol ch’in queste verdi fronde, SV 65 (Lub rossignuol ch'in te zielone liści, SV 65)Sanctissimae Virgini Missa senis vocibus ac Vesperae pluribus decantandaeSelva morale e spirituale, SV 252-288Vattene pur, crudel, con quella pace, SV 67 (Wynoś się jednak okrutnie, z tego pokoju, SV 67)
Wikipedia
Claudio Giovanni Crettinnieo Antonio Monteverdi (ur. 15 maja 1567 w Cremonie, zm. 29 listopada 1643 w Wenecji) – włoski kompozytor, violista (grał na violi da braccio), śpiewak i ksiądz katolicki. Jeden z pierwszych twórców oper.
Pierwszą księgę świeckich madrygałów wydał w roku 1587. Od roku 1592 związany z dworem Gonzagów w Mantui, gdzie powstały między innymi jego opery Orfeusz (L'Orfeo, 1607) i Ariadna (L'Arianna, 1608. Do dziś zachował się tylko Lament Ariadny pochodzący z tej opery), kolejne księgi madrygałów oraz Nieszpory najświętszej Maryi Panny (Vespro della Beata Vergine z 1610 roku).
Z okresem działalności w Mantui związane jest także jego małżeństwo z Claudią de Cattaneis, z którą miał troje dzieci (jedno z nich zmarło w dzieciństwie). W roku 1607 owdowiał. Narastające po śmierci żony problemy finansowe i zdrowotne przyczyniły się do opuszczenia przez Monteverdiego dworu Gonzagów w Mantui. W roku 1613 przejął obowiązki maestro di cappella weneckiej Bazyliki Św. Marka.
W roku 1632 przyjął święcenia kapłańskie. W Wenecji powstały między innymi jego ostatnie księgi madrygałów oraz dialog dramatyczny Combattimento di Tancredi e Clorinda (oparty na Jerozolimie wyzwolonej Tassa).
Obfitą twórczość religijną z tego okresu podsumowuje zbiór Selva morale e spirituale. W roku 1640 powrócił do formy opery, tworząc Powrót Ulissesa do ojczyzny (Il ritorno d'Ulisse in patria). W rok później powstało Wesele Eneasza i Lavinii (Le nozze d'Enea con Lavinia, obecnie zaginione), podsumowaniem zaś jego doświadczeń na polu opery okazała się Koronacja Poppei (L'incoronazione di Poppea, 1643).
Uważany za jednego z najważniejszych twórców w historii muzyki. Przyczynił się do powstania stylu barokowego w muzyce. Był świadom dokonywanych zmian i wprowadził pojęcie seconda prattica na określenie nowego stylu podporządkowującego muzykę znaczeniu śpiewanego tekstu i poszukującego nowych form ekspresji. Przeciwstawiał przy tym seconda prattica dawnemu prima prattica, stylowi kojarzonemu z takimi postaciami renesansu, jak Josquin des Prés. W swym dorobku ma także dzieła związane ze stylem prima prattica, (przykładem jest Missa In illo tempore z 1610 roku, w której zastosował technikę parodii, wykorzystując motet Gomberta).