Jakob Arcadelt
Kompozycje dla: Flet prosty
Aranżacje dla: Flet prosty
Il bianco e dolce cigno (Łabędź biały i słodki)O felic’occhi miei (O mój felic'occhi)Ver inferno e il mio pettoIo mi pensaiOcchi miei lassi, mentre ch’io vigiroDonna, quando pietosaApri'l mio dolce carcerAmor quanto più lieto mi stavoArdenti mei desiriGli Prieghi MieiCome potro fidarmi di te giamaiSi Grand' e la PietaDal bel suave raggioDolce nimica miaMadonna oime ch'io ardoCol pensier maiLasso che giova poiTengan dunque ver me l’usato stileDonna i vostri belli occhiS'io non lodo madonna il vostro voltoDeh fuss' il ver che quei bei santi raiQuando i vostri belli occhi un chiaro veloTronchi la parcha ogn' hora ch'io non amoDolcemente s'adira la donna miaDonna fra piu bei volti honestiHor ved' amorIo nol dissi giamaiQual senza mot' et senza razz' el soleSel foco in cui sempr' ardoViddi fra l'herbe verdeGiurando’l dissi amoreMadonna per Oltraggi'oSera forsi ripreso il pensier mioDonna beat' e bellaSel mio bel sol e spentoDonna grav' e la doglia ch'io sentoDonna s'ogni beltade il ciel benignoSe contra vostra voglia di meQuest' e la fede amantiQuando tal bor il mio unico soleQuanto piu lasciar donna
WikipediaJacob Arcadelt, też Arcadelt, Arcadente, Archadet, Archadelt, Harcadelt, Harchadelt; Jacobus, Giaches, Jacques, Jachet (ur. ok. 1507 w okolicy Namur, zm. 14 października 1568 w Paryżu) – franko-flamandzki kompozytor okresu renesansu, przedstawiciel szkoły franko-flamandzkiej.
Prawdopodobnie był uczniem
Josquina des Prés. Od 1530 działał na dworze Medyceuszy we Florencji. Po śmierci Aleksandra Medyceusza w 1537 wyjechał do Wenecji, gdzie przebywał przez trzy lata.
Następnie wyjechał do Rzymu. Mógł być śpiewakiem Jacobusem Flandrusem, który w 1539 dołączył do Cappella Giulia, chóru Bazyliki św. Piotra w Watykanie (jednak żadne źródła nie potwierdzają tej hipotezy ). W grudniu 1540 jako protegowany papieża Pawła III został bez egzaminów przyjęty do papieskiej kapeli Kaplicy Sykstyńskiej. Już jako kanonik przy kolegiacie św. Bartłomieja w Liège otrzymał w 1545 od papieża dwa beneficja w Liège: kolegiatę św. Bartłomieja i katedrę św. Pawła. Po śmierci papieża w 1549, Arcadelt zaczął szukać nowej posady i w 1551 wyjechał do Francji.
Prawdopodobnie w 1552 wstąpił na służbę do kardynała Lotaryngii, Karola de Guise, wpływowego członka francuskiego dworu. Pozostał w służbie kardynała aż do swojej śmierci w 1568. W paryskim wydaniu swoich mszy z 1557, Arcadelt był określony jako muzyk królewski (regius musicus). Służył zatem również królowi Henrykowi II, a następnie Karolowi IX. Na znak królewskiej łaski otrzymał kanonię w Paryżu.
Komponował głównie muzykę świecką, zwłaszcza madrygały i chansons. Jako twórca madrygałów uchodził za jednego z najwcześniejszych i najpłodniejszych XVI-wiecznych madrygalistów, obok
Costanza Festy i
Philippe’a Verdelota. Znanym jego madrygałem jest Il bianco e dolce cigno (1542).
Arcadelt komponował także muzykę religijną i liturgiczną – msze, motety i pieśni.
wymowa nazwiska Arcadelt
