Arnold Bax
Kompozycje dla: Fortepian
Viola Sonata, GP 251A Christmas Carol, GP 116Trio in One Movement, GP 87Legend, GP 165Piano Sonata No.1, GP 127Winter Waters, GP 173In a Vodka Shop, GP 162Piano Sonata No.2, GP 217/225Lullaby, GP 224Violin Sonata No.1 (Skrzypce Sonata nr 1)2 Russian Tone-Pictures, GP 146Toccata, GP 155The Enchanted Fiddle, GP 94Burlesque, GP 229Piano Quintet, GP 167Country Tune, GP 230Dream in Exile, GP 176A Mountain Mood, GP 172Apple-Blossom-Time, GP 168Mediterranean, GP 233/257A Hill Tune, GP 232The White Peace, GP 101The Princess's Rose Garden, GP 161Moy Mell, GP 180Violin Sonata No.2, GP 171/248To Eire, GP 132Nereid, GP 177Shieling Song, GP 109Roundel (Krążek)Sleepy Head, GP 169Whirligig, GP 216A Milking Sian, GP 100A Celtic Song Cycle, GP 63On a May Evening, GP 205A Romance, GP 206Now is the Time of Christymas, GP 2475 Irish Songs, GP 2387 Songs (7 Utworów)Cello Sonata, GP 265Piano Sonata No.3, GP 279Piano Sonata No.4, GP 318The Devil that Tempted St. Anthony, GP 293Legend, GP 299Aranżacje dla: Fortepian
Phantasy for Viola and Orchestra, GP 235
WikipediaSir Arnold Edward Trevor Bax (ur. 8 listopada 1883 w Streatham w obszarze metropolitarnym Londynu, zm. 3 października 1953 w Corku w Irlandii) – angielski kompozytor.
W latach 1898–1900 uczył się w Hampstead Conservatory, następnie od 1900 do 1905 roku studiował w Royal College of Music w Londynie, gdzie jego nauczycielami byli Frederick Corder oraz Tobias Matthay. Podczas studiów zdobył pierwsze wyróżnienia: Academy’s Charles Lucas Prize za utwór orkiestrowy Variations (1904) oraz złoty medal w konkursie fortepianowym (1905). Odbył podróże do Niemiec (1906) i Rosji (1910). Wiele lat spędził w Irlandii, w Dublinie poznał W.B. Yeatsa i związał się z kręgiem twórców tzw. Odrodzenia Celtyckiego. Żywe zainteresowanie Baxa kulturą i krajobrazem Zielonej Wyspy znalazło wyraz w wielu jego utworach muzycznych inspirowanych folklorem celtyckim, takich jak m.in. In the Faery Hills (1909) czy The Garden of Fand (1913). Pod pseudonimem Dermot O’Byrne kompozytor opublikował także szereg nowel o tematyce irlandzkiej.
Doctor honoris causa uniwersytetów w Oksfordzie (1934) i Durham (1935). W roku 1937 otrzymał tytuł szlachecki. Od 1942 roku piastował stanowisko Master of the King’s Music. Rycerz Komandor Królewskiego Orderu Wiktoriańskiego (1953).
W 1943 roku opublikował autobiografię pt. Farewell, my Youth.
Należał do grona przedstawicieli postromantyzmu w muzyce angielskiej. Do końca życia pozostał wierny ideałom romantyzmu i świadomie odrzucał nowsze trendy w muzyce. Był płodnym kompozytorem (ponad 250 dzieł). Za życia spotkał się z uznaniem współczesnych, lecz jego twórczość została zapomniana, a po śmierci kompozytora zniknęła z programów muzycznych.
(na podstawie materiałów źródłowych)
