Fortepian Solo
Fortepian + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy
Switch to English

Darius Milhaud

Wszystkie Kompozycje

Kompozycje dla: Fortepian

#Aranżacje dla: Fortepian
według popularności

#

2 Petits airs, Op.512 Poèmes d’amour, Op.303 Poèmes de Jean Cocteau, Op.593 Poèmes de Lucile de Chateaubriand, Op.104 Poèmes de Léo Latil, Op.204 Poèmes de Paul Claudel pour baryton, Op.267 Poèmes de La connaissance de l’Est, Op.7

C

Caramel mou, Op.68Chansons bas, Op.44Cinéma-fantaisie, Op.58b

D

D’un cahier inédit du journal d'Eugénie de Guérin, Op.27

L

Le printemps, Op.18Les soirées de Pétrograde, Op.55

M

Mazurka (Mazur)

P

Piano Sonata No.1, Op.33Poème de Gitanjali, Op.22Poèmes juifs, Op.34Printemps, Opp.25, 66

S

Saudades do BrasilSonata for 2 Violins and Piano, Op.15Sonata for Flute, Clarinet, Oboe and Piano, Op.47Suite, Op.8 (Apartament, Op.8)

V

Violin Sonata No.1, Op.3Violin Sonata No.2, Op.40 (Skrzypce Sonata nr 2, Op.40)

Aranżacje dla: Fortepian

Caramel mou, Op.68Le bœuf sur le toit
Wikipedia
Darius Milhaud (ur. 4 września 1892 w Marsylii, zm. 22 czerwca 1974 w Genewie) – kompozytor francuski.
Był potomkiem rodziny żydowskiej, zamieszkałej od pokoleń w Prowansji. W wieku 7 lat rozpoczął naukę gry na skrzypcach. Jego pierwsze kompozycje powstały w roku 1905. W roku 1909 rozpoczął naukę w Konserwatorium Paryskim, najpierw wiolinistyki, od roku 1912 kompozycji. Jego profesorami byli m.in. Charles-Marie Widor (kompozycja) i Vincent d’Indy (dyrygentura).
W roku 1912 poznał poetę Paula Claudela; przyjaźń z nim przetrwała przez całe życie.
Gdy Claudel w 1916 został ambasadorem Francji w Rio de Janeiro, Milhaud objął posadę attaché ambasady. Tam zapoznał się z brazylijską muzyką ludową i popularną.
Po powrocie do Francji 1918 spotkał poetę Jeana Cocteau i kompozytora Erika Satiego. Został członkiem grupy kompozytorów Les Six.
W 1922 w czasie podróży po USA miał okazję zapoznać się z jazzem.
W 1925 ożenił się z kuzynką Madeleine Milhaud, autorką librett do jego utworów scenicznych.
Po wybuchu II wojny światowej wyjechał do USA. Wykładał do roku 1971 kompozycję na Mills College w Oakland w Kalifornii. Od zakończenia wojny wykładał kompozycję również w Konserwatorium Paryskim do roku 1972.
Wśród jego uczniów byli muzycy różnych kierunków, jak muzyk jazzowy Dave Brubeck, pianistka Yvonne Loriod, minimalista Steve Reich, twórca symfonii Allan Pettersson i kompozytorzy awangardy Karlheinz Stockhausen, Larry Austin i Iannis Xenakis.
Komponował opery, symfonie, balety, pieśni i utwory instrumentalne. Skomponował ponad 400 utworów. Warto zwrócić tutaj uwagę choćby na szczególną, bo kilkuminutową formę operową, której przykładami są choćby Porwanie Europy, Porzucenie Ariadny i Wyzwolenie Tezeusza.
Był członkiem honorowym Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej (ISCM).