Fortepian Solo
Fortepian + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy
Switch to English

Johann Friedrich Reichardt

Wszystkie Kompozycje

Kompozycje dla: Fortepian

#Aranżacje dla: Fortepian
#Partie dla: Fortepian
alfabetem
Lieder der Liebe und der Einsamkeit (Pieśni miłości i samotności)12 Élégies et Romances (12 Elegie i romanse)Piano Sonata in F minor, IJR 18Klavierstück über eine Petrarchische Ode (Kawałek fortepian na Petrarchische Ody)Le Troubadour italien, français et allemand (Francuski i niemiecki włoski Trubadur)Cäcilia (Cecilia)Neue Lieder geselliger Freude (Nowe piosenki biesiadne przyjemność)Jery und Bätely (Jery ​​und Bätely)Sonnetti e canzoni di Petrarca (Sonety i pieśni Petrarki)Romantische Gesänge (Romantic Songs)Lieder für Kinder (Piosenki dla dzieci)4 Piano Sonatas (4 Sonaty fortepianowe)Lieder geselliger Freude (Radość Piosenki firma)25 Deutsche GesängePiano Sonata in E minor6 CanzonetteVariations on a Theme from Die Geister InselLebt wohl, ihr Berge4 Sonatas for Violin and Keyboard, Op.2Sonata for Violin and Keyboard in B-flat majorSonata for Violin and Keyboard in F major

Aranżacje dla: Fortepian

BrennoProtesilao

Partie dla: Fortepian

4 Sonatas for Violin and Keyboard, Op.2
Wikipedia
Johann Friedrich Reichardt (ur. 25 listopada 1752 w Królewcu, zm. 27 czerwca 1814 w Giebichenstein pod Halle) – niemiecki kompozytor i krytyk muzyczny, nadworny kapelmistrz królów Prus.
Johann Friedrich Reichardt był synem Johanna Reichardta, muzyka z Królewca. Od dziecka, za sprawą ojca, brał lekcje muzyki i już w 1762 r. koncertował na fortepianie i skrzypcach – nie otrzymał jednak kompleksowego wykształcenia muzycznego. Jego religijna matka próbowała przerwać tę karierę i za jej sprawą Reichardt podjął w 1768 r. studia prawnicze na królewieckim uniwersytecie, ale w 1771 r. porzucił je i wrócił do muzyki, ponownie zaczynając koncertować w różnych miastach niemieckich. Pod koniec 1775 r. został zatrudniony jako kapelmistrz nadworny króla Prus Fryderyka II Wielkiego. Wskutek konserwatywnego gustu króla i dworskich intryg w 1777 r. rozpoczął podróże po Europie i tylko rzadko przebywał w Berlinie. Nawiązał znajomości z licznym znanymi osobami swoich czasów (wśród nich byli filozofowie, poeci, muzycy – m.in. Johann Gottfried Herder, Friedrich Nicolai, Friedrich Schiller, Christoph Willibald Gluck, Moses Mendelssohn). W 1786 r. został kapelmistrzem kolejnego króla pruskiego Fryderyka Wilhelma II i mógł wykonywać swą funkcję w bardziej sprzyjających warunkach.
W 1794 r., z powodu okazywania otwartej sympatii dla rewolucji francuskiej Reichardt został zwolniony przez króla ze swego stanowiska. Przeniósł się wówczas do Giebichenstein pod Halle, gdzie stworzył ogród w stylu angielskim (do dziś nazywany "ogrodem Reichardta"), a w 1796 r. otrzymał posadę dyrektora salin pod Halle. Jego dom w Giebichenstein stał się kwitnącym ośrodkiem romantycznej literatury i muzyki – w gościnie u Reichardta spotykali się m.in. Clemens Brentano, Ludwig Achim von Arnim, Ludwig Tieck (szwagier Reichardta), bracia Grimm, Jean Paul, Johann Gottlieb Fichte, Johann Wolfgang von Goethe, Novalis czy Johann Heinrich Voß.
Gdy w 1806 r. francuska armia zniszczyła dobra Reichardta i zmuszony został do ucieczki, stał się przeciwnikiem Napoleona. Jednak w 1808 r. ponownie popadł w niełaskę kolejnego króla Prus, gdy na krótko objął nadzór nad teatrem i orkiestrą na dworze króla Westfalii Hieronima Bonapartego. W 1811 r. otrzymał skromną emeryturę od króla Fryderyka Wilhelma III. Trzy lata później zmarł osamotniony w Giebichenstein, pochowany został w Halle.
Był dwukrotnie żonaty: w 1776 r. w Poczdamie jego żoną została Juliane Benda, która zmarła w 1783 r.; w tym samym roku poślubił Johannę Hensler. Miał pięcioro dzieci z drugiego małżeństwa.
Reichardt był kompozytorem, wykonawcą muzyki i pedagogiem. Wśród jego kompozycji najbardziej znane są pieśni, komponował muzykę do tekstów m.in. Goethego, Herdera, Arnima czy Thiecka. Znane stały się jego melodie Schlaf, Kindlein, schlaf i Ein Veilchen. Tworzył też opery.
Spuściznę Reichardta tworzą także liczne listy, pisane z podróży oraz wymieniane z luminarzami filozofii i nauki swoich czasów. Pisał też prace z zakresu krytyki muzyki oraz redagował czasopisma o tej tematyce. Zebrał bardzo bogatą bibliotekę.