Fortepian Solo
Fortepian + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy
Switch to English

Napoléon-Henri Reber

Wszystkie Kompozycje

Kompozycje dla: Fortepian

#Aranżacje dla: Fortepian
według popularności

#

6 Pieces, Op.15 (6 sztuk, Op.15)6 Valses, Op.9

A

Ave Maria

B

Bagatelles, Op.36 (Bagatele, Op.36)BergeronnetteBlessures (Kontuzje)

C

Chanson du duc Charles d'OrléansCollection de mélodies

J

Je te suivrai!

L

Le départ (Wyjazd)Le Jardin (Ogród)Le message (Wiadomość)

M

Mandoline (Mandolina)Mélodies (Melodie)Mélodies à une voix et piano

P

Piano Trio No.1, Op.8 (Trio fortepianowe nr 1, Op.8)Piano Trio No.2, Op.12 (Trio fortepianowe nr 2, op.12)Piano Trio No.3, Op.16Piano Trio No.4 'Sérénade', Op.25Piano Trio No.6, Op.34 (Trio fortepianowe nr 6, op.34)

S

Si vous saviez!Souvenirs d'Alsace, Op.28 (Pamiątki d'Alsace, op.28)

Aranżacje dla: Fortepian

6 Pieces, Op.15 (6 sztuk, Op.15)Suite de morceaux, Op.31 (Poniższe fragmenty, op.31)
Wikipedia
Napoléon-Henri Reber (ur. 21 października 1807 w Miluzie, zm. 24 listopada 1880 w Paryżu) – francuski kompozytor i pedagog.
Od 1828 studiował w Konserwatorium Paryskim harmonię u Antonína Rejchy i kompozycję u Jean-François Le Sueura, ale musiał zrezygnować z powodu niezadowalających wyników.
Około 1835 zaczął komponować, początkowo utwory kameralne, później także sceniczne. Wraz z François Benoistem był współautorem baletu Le diable amoureux, który wykonano 23 września 1840 w Opéra-Comique.
W 1851 został mianowany profesorem harmonii w konserwatorium w Paryżu, a w 1862 objął tam stanowisko profesora kompozycji. Od 1871 pełnił funkcję inspektora filii konserwatorium.
W latach 60. zrezygnował z pisania dla teatru i wrócił do komponowania muzyki kameralnej, zajął się również teorią muzyki. Jego Traité d’harmonie wydany w 1862, został zalecony przez komisję jako obowiązujący w konserwatorium podręcznik harmonii, później wielokrotnie wznawiany.
W 1853 powołano go na członka Institut de France. W 1855 został kawalerem, a w 1870 oficerem orderu Legii Honorowej.
Muzycznie był bardzo konserwatywny. Komponował w stylistyce "spóźnionego klasycyzmu", demonstrując swoją odrębność wobec muzyki romantycznej własnego stulecia; jedynie Schuberta darzył szacunkiem.
Dorobek kompozytorski Rebera, zwłaszcza jego opery, był ceniony przez mu współczesnych. Szczególną pozycję w jego spuściźnie zajmowały utwory wokalne (mélodies) komponowane do tekstów poetów dawnych (Tybald IV, Karol Orleański i in.) i współczesnych (Victor Hugo).
Jego instrumentacja Marszu żałobnego Chopina była wykorzystana podczas pogrzebu Fryderyka Chopina na paryskim cmentarzu Père-Lachaise 30 października 1849.
(na podstawie materiałów źródłowych)