Kompozytorzy
Switch to English

Niccolò Piccinni

Głos
Orkiestra
Mixed chorus
Sopran
String ensemble
Bas
Tenor
Men's chorus
Alt
Opery
Opera buffa
Comic opera
Opera seria
Intermezzo
Secular cantatas
Kantaty
Lyric tragedies
Lyric operas
Arie
alfabetem
La buona figliuola (Dobra dziewczyna)Didon (Dido)RolandDemetrioAtysL'Olimpiade (Igrzyska Olimpijskie)Ciro riconosciuto (Ciro uznane)Le contadine bizzarre (Chłop dziwaczne)IpermestraArtaserseLa schiava seriaL'astrologa (Astrolog)Alessandro nell'Indie (Alexander nell'Indie)Le donne vendicate (Daje vendicate)ZenobiaIl barone di TorreforteDidone abbandonata (Dido opuszczony)AntigonoDemofoonteIl re pastore (Il Re Pastore)TigraneI viaggiatori (Podróżnych)Cesare in Egitto (Cezar w Egipcie)Le trame zingaresche (Le Trame zingaresche)28 Arias, I-Nc Rari 2.3.1 (Arias 28, I-nc Rzadko 2.3.1)Catone in Utica (Catone w Utica)L'OrigilleCaio MarioErcole al Termedonte (Hercules Termedonte)La scaltra letterataDov'è la morte perché non viene (Gdzie jest śmierć, ponieważ nie jest)Gionata (Jonathan)Veo a' buje (Widzę hub)Contino amabilissimo (Contino grzecznościowa)Gelosia per gelosiaGli stravaganti (Ekstrawagancki)La furba burlataLa locandiera di spirito (Karczmarz z duchem)Il regno della luna (Królestwo Księżyca)Madama ArrighettaIl finto turcoLa molinarellaEnea in CumaLa finta baronessaLa sposa collericaLo sposo burlatoLa pescatricePénélope (Penelopa)Gli amanti mascheratiLe gelosieLa capricciosaNittetiLa notte criticaLe finte gemelleLe vicende della sorteVittorinaLa bella veritàIl sordoEcco Alcide, ecco l'eroeGiove piacevole nella regia di PartenopeGli sposi perseguitatiLa donna di bell’umoreIl curioso del suo proprio dannoMa che? de' cenni mieiAlfin quella dal cieloL'incostanteIl cavaliere per amoreIl gran CidIphigénie en Tauride (Ifigenia na Taurydzie)La corsaraLa Griselda
Wikipedia
Niccolò Piccinni lub Piccini (ur. 16 stycznia 1728 w Bari, zm. 7 maja 1800 w Passy k. Paryża) – włoski kompozytor operowy.
Kształcił się w ośrodku operowym w Neapolu (u Leonardo Leo i Francesco Durante). Od 1776 roku działał w Paryżu, jako główny przedstawiciel opery włoskiej. Wbrew intencjom został uznany za głównego rywala Christopha Willibalda Glucka, którego twórczość wysoko cenił (z wzajemnością). Konflikt zwolenników opery włoskiej i opery zreformowanej przez Glucka nasilił się po sukcesie oper Piccinni'ego wystawionych w Paryżu w latach 1778–1780. Spory te przeszły do historii jako wojna ”piccinistów” z ”gluckistami”. W 1779 Gluck przeniósł się do Wiednia, a Piccinni rozpoczął rywalizację z Sacchinim.
W czasie rewolucji francuskiej Piccinni przebywał w Neapolu, ale w roku 1798 powrócił do Paryża, uzyskawszy poparcie Napoleona Bonaparte.
Piccinni pisał opery (buffa i seria) we włoskim stylu, ponadto oratoria i kantaty.
Ważniejsze opery:
Oratoria (m. in):