Hymn Węgier

Isten, áldd meg a magyart (Boże zbaw Węgrów, znany również jako A magyar nép zivataros századaiból – Z burzliwych wieków węgierskiego ludu) – hymn państwowy Węgier.

Słowa napisał Ferenc Kölcsey w 1823, jeden z największych węgierskich poetów okresu reform, a zarazem działacz ludowy. Muzykę skomponował w 1844 roku Ferenc Erkel, twórca węgierskiej opery narodowej. Po raz pierwszy został opublikowany w 1828 pod tytułem Himnusz (Hymn).

Pierwszy raz publicznie wykonany był w obecności władz państwowych w Teatrze Narodowym w Peszcie w 1844, oficjalnie przyjęty w 1903. Ponieważ odwoływał się do Boga, decyzją komunistycznego rządu od roku 1949 wykonywany był wyłącznie w wersji instrumentalnej. Po powstaniu w 1956 przywrócono tekst hymnu. Zazwyczaj wykonuje się tylko pierwszą zwrotkę.

Czasami w miejsce Isten, áldd meg a magyart wykonywana jest pieśń Szózat.

Himnusz 

Isten, áldd meg a magyart Jó kedvvel, bőséggel, Nyújts feléje védő kart, Ha küzd ellenséggel; Bal sors akit régen tép, Hozz rá víg esztendőt, Megbűnhődte már e nép A múltat s jövendőt! Őseinket felhozád Kárpát szent bércére, Általad nyert szép hazát Bendegúznak vére. S merre zúgnak habjai Tiszának, Dunának, Árpád hős magzatjai Felvirágozának. Értünk Kunság mezein Ért kalászt lengettél, Tokaj szőlővesszein Nektárt csepegtettél. Zászlónk gyakran plántálád Vad török sáncára, S nyögte Mátyás bús hadát Bécsnek büszke vára. Hajh, de bűneink miatt Gyúlt harag kebledben, S elsújtád villámidat Dörgő fellegedben, Most rabló mongol nyilát Zúgattad felettünk, Majd töröktől rabigát Vállainkra vettünk. Hányszor zengett ajkain Ozman vad népének Vert hadunk csonthalmain Győzedelmi ének! Hányszor támadt tenfiad Szép hazám, kebledre, S lettél magzatod miatt Magzatod hamvvedre! Bújt az üldözött, s felé Kard nyúlt barlangjában, Szerte nézett s nem lelé Honját e hazában, Bércre hág és völgybe száll, Bú s kétség mellette, Vérözön lábainál, S lángtenger fölette. Vár állott, most kőhalom, Kedv s öröm röpkedtek, Halálhörgés, siralom Zajlik már helyettek. S ah, szabadság nem virul A holtnak véréből, Kínzó rabság könnye hull Árvák hő szeméből! Szánd meg Isten a magyart Kit vészek hányának, Nyújts feléje védő kart Tengerén kínjának. Bal sors akit régen tép, Hozz rá víg esztendőt, Megbűnhődte már e nép A múltat s jövendőt!

Hymntłumaczenie literackie

Boże, zbaw Węgrów I obdarz ich swymi łaskami! Wspomóż swą pomocą słuszną sprawę Przeciw której walczą Twoi wrogowie. Los, który tak długo Węgrami pomiatał, Przynieś im szczęśliwy; Ucisz ich smutki, które przygniatają I odpuść przeszłe i przyszłe grzechy. Z Twoją pomocą nasi ojcowie Stali się dumą świętych Karpat; Z Twoją pomocą znaleźli swój dom Potomkowie rycerza Bendegúza. Tam gdzie płyną wody Dunaju A struga Cisy obmywa Dzieci Arpadów, z Twojej łaski Dobrze i dostatnio żyjące. Daj nam uprawiać złote ziarna Na polach Kún, I pozwól srebrnemu deszczowi Zraszać winne grona Tokaju. Ty zawiesiłeś nasze sztandary Nad fortecami przeciw dzikim Turkom; Dumny Wiedeń położyłeś U stóp króla Macieja. Lecz niestety, przez nasze winy Gniew Twój wzbudziliśmy I Twe gromy poczęły spadać Na nas z nieba przepełnionego gniewem. Mongolska strzała przeleciała Nad naszymi głowami I zaznaliśmy jarzma tureckiego, Gnębiącego narody wolnych. Jakże często słyszeliśmy głos Dzikich hord Osmańskich, Cieszących się Ze zdobycznych mieczy naszych bohaterów! Jakże często Twoi synowie Powstawali nad tą ziemią! A ty dawałeś im ich groby W tej, którą sami orali! Choć wróg skryty w jamach Drży przed atakiem, Choć przychodzi, by szpiegować, Nie ma w naszej ziemi domu. Góry, doliny – gdzieby nie poszedł Smutek i żałość go otoczą. Nad morzem krwi Morze płomieni. Ponad fortecą obróconą wniwecz Dawniej radość znajdowaliśmy; Dziś jedynie jęki i westchnienia Wznoszą się nad jej murami. I kwiat wolności nie zakwita Z rozlanej krwi poległych, I łzami niewolników płoną Łzy rozlane naszych sierot. Zlituj się więc Panie nad Węgrami, Miotanymi falami gniewu; Wspomóż ich Swą mocną dłonią Gdy na morzu cierpienia grozi im zatrata. Los, którym tak długo ich karałeś, Przynieś im szczęśliwy Uśmierzając smutek znany od tak dawna, I wszystkie grzechy wszystkich dni.