Są to krótkie, nastrojowe utwory napisane w metrum 3/4, mające wspólny temat i strukturę. Współcześnie bywają postrzegane jako zapowiedź ambientu – są delikatne, a jednocześnie na swój sposób ekscentryczne, co w czasie ich powstawania przeciwstawiało się tradycji klasycznej. Ideałem Satiego była muzyka mogąca służyć za tło do życia codziennego, będąca niejako dodatkowym meblem domowym, czyli taka, która mogłaby wpływać na nastrój człowieka, ale nie absorbować go na tyle, aby odrywać od innych zajęć. Taka muzyka była określana przez samego artystę hasłem musique d'ameublement.
Tytuł nawiązuje do rytualnych tańców podczas Gymnopediów w starożytnej Sparcie.
Dzięki pomocy
Claude'a Debussy'ego utwory Satiego dotarły do szerszej publiczności, co samemu kompozytorowi pomogło finansowo w trudnym dla niego okresie. Debussy stwierdził, że druga z Gymnopédie nie nadawała się do aranżacji, tak więc w lutym 1897 zorkiestrował on pierwszą i trzecią, zamieniając jednocześnie ich numerację.
