Alessandro Pietro Gaspare Scarlatti (ur. 2 maja 1660 w Palermo, zm. 24 października 1725 w Neapolu) – włoski kompozytor okresu baroku.
Pochodził z rodziny neapolitańskich muzyków. Drugi z ośmiorga dzieci Pietro Scarlattiego i Eleonory d’Amato. Brat Anny Marii Scarlatti, Melchiory Brigidy Scarlatti, Francesca Antonia Nicoli Scarlattiego i Tommaso Scarlattiego. Ojciec Pietra Filippo Scarlattiego oraz
Domenica Scarlattiego. Z dziesięciorga dzieci z Antonią Anzalone (siedmiu synów i trzy córki), pięcioro dożyło wieku dojrzałego. Mając 12 lat zetknął się w Rzymie z takimi mistrzami ówczesnej muzyki jak
Giacomo Carissimi,
Bernardo Pasquini i Arcangelo Corelli. Możliwe, że kształcił się u Francesco Provenzale. Był dyrektorem konserwatorium w Neapolu, czołowym przedstawicielem operowej szkoły neapolitańskiej. W latach 1679–1683 był kapelmistrzem szwedzkiej królowej Krystyny.
Komponował głównie opery (115), ale także oratoria, msze, motety, kantaty, madrygały i psalmy. Jego syn
Domenico Scarlatti (1685–1757) również był znanym kompozytorem.
Interesował się kulturą polską, wyrażając to np. poprzez oratorium „San Casimiro rè di Polonia”.
