Kompozytorzy
Switch to English

Hector Berlioz

Orkiestra
Głos
Mixed chorus
Fortepian
Tenor
Sopran
Bas
Alt
Men's chorus
Female chorus
Kantaty
Piosenka
Secular cantatas
Religious music
Melodia
Opery
Writings
Sacred hymns
Hymn
Choruses
alfabetem
Symfonia fantastycznaPotępienie FaustaBenvenuto CelliniLes nuits d'été (Noce letnie)Roméo et Juliette (Romeo et Juliette)Harold en ItalieLes TroyensL'enfance du Christ (Dzieciństwo Chrystusa)Le Carnaval romain, H 95Tristia, H 119RequiemTe DeumVillanelle, H 82Béatrice et Bénédict (Beatrycze i Benedykt)La captive, H 60 (La niewoli, H 60)Irlande, H 38TristiaFleurs des landes, H 124Grande symphonie funèbre et triomphaleHymne des Marseillais, H 51A (Marsylia Hymn, H 51A)Overture 'Le Corsaire', H 101L'île inconnue, H 87Feuillets d'album, H 121Lélio (Lelio)Overture 'King Lear', H 53Les francs-jugesÀ travers chants (Poprzez piosenki)Toccata, H 99Vox populi, H 120Marche funèbre pour la dernière scène d'Hamlet, H 103Le jeune Pâtre breton, H 65 (Młody pasterz Breton, H 65)La mort de Cléopâtre, H 36 (Śmierć Kleopatry, H 36)La belle voyageuse, H 42 (Godziwa podróżnik, H 42)Chant sacré, H 44 (Chant Sacré, H 44)Hymne pour l'élévation, H 100Messe solennelleValse chantée, H 131Chant des chemins de fer, H 110 (Piosenka z kolei, H 110)Zaïde, H 107 (Zaide, H 107)Prière du matin, H 112 (Modlitwa poranna, H 112)Veni creator, H 141 (Veni Creator, H 141)Canon libre à la quinte, H 14 (Canon libre WiFi quinte, H 14)Sérénade agreste à la madone sur la thème des pifferari romains, H 98 (Rustykalny serenada do Madonny na temat rzymskiego pifferari, H 98)Hymne à la France, H 97Le ballet des ombres, H 37La menace des Francs, H 117Overture 'Waverley', H 26Méditation religieuse, H 56 (Medytacja religijna, H 56)Tantum ergo, H 142Rêverie et Caprice, H 88Hélène, H 40 (Helen, H 40)Amitié, reprends ton empire, H 10 (Amitié, reprends ton imperium, H 10)8 scènes de Faust, H 33 (8 Sceny z Fausta, H 33)Intrata di Rob-Roy MacGregor, H 54 (Intrata Rob Roy MacGregor z, H 54)Sara la baigneuse, H 69 (Sara la Baigneuse, H 69)Le Dépit de la bergère, H 7Fugue à 3 sujets, H 35 (3 tematy fugi, H 35)Le temple universel, H 137Le montagnard exilé, H 15 (Góra wygnanie, H 15)Herminie, H 29Invitation à louer Dieu, H 143 (Zaproszenie do uwielbienia Boga, H 143)Pleure, pauvre Colette, H 11 (Krzyk biednych Colette, H 11)Quartetto e Coro dei Maggi, H 59 (Kwartet i Chór Maggi, H 59)La belle Isabeau, H 94Le chasseur danois, H 104 (Duński myśliwy, H 104)Lettres intimes (Intimate Letters)Nessun maggior piacere, H 114 (Nie ma większej przyjemności, H 114)Hymne pour la consécration du nouveau tabernacle, H 135 (Hymn o poświęcenie nowego tabernakulum, H 135)Le cinq mai, H 74 (Le Cinq mai, H 74)La révolution grecque, H 21 (Grecki rewolucja, H 21)L'impériale, H 129Lettres inédites de Hector Berlioz (Niepublikowane listy Hector Berlioz)Collection de mélodies, H 139Treatise on Instrumentation (Traktat o Instrumentation)Hector Berlioz WerkeLettres inédites de Hector Berlioz à Thomas Gounet (Lettres inédites de Hector Berlioz wyborem Thomas Gounet)MémoiresNew Edition of the Complete WorksAubade, H 78
Wikipedia
Louis Hector Berlioz (ur. 11 grudnia 1803 w La Côte-Saint-André k. Grenoble, zm. 8 marca 1869 w Paryżu) – francuski kompozytor, twórca symfonii romantycznej, prekursor nowoczesnej kolorystyki, którego twórczość nadała kierunek rozwoju XIX-wiecznej symfonice; pisarz i krytyk muzyczny.
Ojciec Berlioza, doktor medycyny, przeznaczył syna do zawodu lekarskiego i początkowo nie przeszkadzał rozwijaniu wyraźnych zdolności muzycznych chłopca. 12-letni Berlioz śpiewał, grał na flecie, gitarze, uczył się harmonii, zaczynał nawet komponować. W 1821 został wysłany do Paryża do Szkoły Medycznej; dwa lata później rozpoczął systematyczne studia kompozytorskie u J.F. Lesueura, decydując się na porzucenie medycyny. Kontynuował naukę (1826–1828) w konserwatorium: harmonię i kontrapunkt u A. Reichy, kompozycję nadal u Lesueura. W 1829 powstała kantata oparta na scenach z Fausta, którą następnie kompozytor przerobił (1846) na „operę koncertową” Potępienie Fausta (La Damnation de Faust). W 1830 Berlioz napisał jedno ze swych największych dzieł, programową Symfonię fantastyczną. Za symfonię Harold w Italii (1834) Paganini przesłał Berliozowi podarunek w postaci 20 000 franków.
Obok twórczości Berlioz zajmował się także działalnością publicystyczną (od 1835 był stałym krytykiem muzycznym „Journal des Debats”). Walczył o swobodę i tolerancję dla nowej sztuki. Pierwsza jego opera, Benvenuto Cellini, wystawiona w 1838, nie zdobyła powodzenia, a życzliwe przyjęcie dramatycznej symfonii Romeo i Julia (1839) nie zmieniło nieufności do kompozytora. Także Potępienie Fausta, wykonane w Paryżu (1846), spotkało się z obojętnością słuchaczy – dopiero podróż koncertowa po Niemczech przyniosła Berliozowi sukcesy. Oratorium Dzieciństwo Chrystusa (L'Enfance du Christ) zdobyło wreszcie (1854) publiczność Paryża. Następnego roku Liszt, serdeczny przyjaciel Berlioza, zorganizował Festiwal Berliozowski w Weimarze. W listopadzie 1863 wystawiona została w Theatre Lyrique w Paryżu opera-dramat liryczny Trojanie (do libretta wg Eneidy Wergiliusza), ale jedynie we fragmentach (inscenizacja składała się z aktów 3-5, pod zastępczym tytułem Trojanie w Kartaginie). Sukcesom kompozytorskim towarzyszyły ciężkie przeżycia osobiste Berlioza: zmarła druga żona kompozytora, niedługo potem jedyny syn. Na rok przed śmiercią Berlioz odbył triumfalną podróż koncertową po Rosji. Prócz wymienionych dzieł ważne miejsce w twórczości Berlioza zajmują uwertury: Król Lear (1831) i Karnawał rzymski (1844), opera komiczna Beatrycze i Benedykt (1862), Requiem (1837), pisał też utwory na chór z orkiestrą, kantaty, pieśni na głos z fortepianem, kompozycje religijne. Hector Berlioz napisał także studium na temat instrumentów muzycznych pt. Grand traité d'instrumentation et d'orchestration modernes, zwane też w skrócie Traite d'instrumentation.
Pochowany został na Cmentarzu Montmartre w Paryżu. Autorem pomnika na grobie Berlioza był polski rzeźbiarz – Cyprian Godebski.
Jego pierwszą żoną była Harriet Smithson (1800–1854). Miał z nią syna Louisa (1834–1867).