Kompozytorzy
Switch to English

John Field

Fortepian
Orkiestra
Skrzypce
Altówka
String ensemble
Wiolonczela
Piano four hands
Kontrabas
Nokturn
Koncert
Sonata
Airs
Muzyka ludowa
Piosenka
Rondo
Pastorale
Taniec
Ćwiczenia
alfabetem
Nocturnes (Noc)Nocturne in B-flat major, H 373 Piano Sonatas, Op.1 (3 sonaty fortepianowe, Op.1)Kamarinskaya, H 22Variations on a Russian Folksong (Wariacje na rosyjskiej Folksong)Sehnsucht-Walzer, H 51Piano Sonata in B major, H 17Nocturne in E major, H 13Duet on a Favorite Russian Air, H 10Rondo écossais in B major, H 23Nocturne in C major, H 602 Exercises (2 Ćwiczenia)Pastorale in A major, H 14Nocturne in E-flat major, H 24Divertissement in A major (Divertissement w głównym)Le midi (Południe)Nocturne in A major, H 36Nocturne in C minor, H 25Nocturne in E minor, H 46Piano Concerto No.1, H 27Piano Concerto No. 2 (Koncert fortepianowy nr 2)Piano Concerto No.3, H 32Piano Concerto No.4, H 28Piano Concerto No.5, H.39Piano Concerto No.6, H 49Piano Concerto No.7, H 58Andante inédit, H 64
Wikipedia
John Field (ur. 26 lipca 1782 w Dublinie, zm. 23 stycznia 1837 w Moskwie) – irlandzki kompozytor, pianista i pedagog.
Jego ojciec był skrzypkiem w orkiestrze teatralnej w Dublinie, a od 1792 roku w orkiestrze Haymarket Theatre w Londynie. Field pobierał lekcje u pianisty Muzio Clementiego i od 1794 roku zaczął osiągać sukcesy pianistyczne między innymi w Londynie, wykonując utwory Clementiego, Dusika oraz własny Koncert fortepianowy Es-dur (1799). Jego debiut jednakże nastąpił już w 1792 w Dublinie. Kiedy jego grę usłyszał w roku 1794 Joseph Haydn. Field wybrał się w podróż z Clementim do Paryża, a następnie do Wiednia, gdzie zaczął studiować u J. Albrechtsbergera, ale przerwał naukę, aby z Clementim pojechań do Petersburga. Tam pozostał, rychło stając się znanym pianistą i pedagogiem. Wyjeżdżał na koncerty, m.in. do Rygi i Moskwy. w roku 1807 ożenił się z Mlle Percheron, francuską pianistką, lecz w 1821 rozwiódł się i przesiedlił do Moskwy, gdzie kontynuował działalność koncertową i pedagogiczną. W 1832 wybrał się na koncerty do Londynu, następnie był w Belgii, Francji, Szwajcarii i we Włoszech. Nieregularny tryb życia nadszarpnął jego zdrowie, musiał spędzić wiele miesięcy w szpitalu w Neapolu. W 1835 roku wrócił do Moskwy, dając jeszcze po drodze koncert w Wiedniu. W Moskwie uczył do początku 1837 roku. Jego uczniami byli m.in. Antoni Kątski i Maria Szymanowska.
Wśród wirtuozów fort. pierwszych dziesiątków lat XIX w. Field stanowi zjawisko odrębne. Jego gra charakteryzowała się czystością, płynnością oraz kulturą uderzenia. Nawet w późnym wieku przestrzegał surowej dyscypliny ćwiczeń, dążył do utrzymania nieruchomej pozycji ręki. Wolał fortepiany stołowe niż skrzydłowe. Chociaż nie popisywał się wirtuozerią, silnymi kontrastami brzmieniowymi, grą afektowaną, to pewność pasaży, wykończenie fraz i liryczny wyraz, zwłaszcza w nokturnach, wywierały silne wrażenie na słuchaczach. Opinie o jego pianistycznych umiejętnościach były jednak podzielone. Kiedy Field grał w Wiedniu w firmie C. Graffa, E. Wolff pisał o nim: "żadnej biegłości, żadnej elegancji i żadnych trudności nie jest w stanie wygrać, jednym słowem bardzo nędzny gracz. Ale i on ma swoje zalety: równa niemiecka gra, wolna". Field skoncentrował się - podobnie jak Chopin - niemal wyłącznie na muzyce fortepianowej. Jego koncerty fortepianowe wysoko oceniane przez Schumana, a także niektóre sonaty zostały niesłusznie zapomniane. W historii muzyki Field zapisał się przede wszystkim jako twórca romantycznych nokturnów fortepianowych, gatunku, który swój najpełniejszy kształt zyskał w twórczości Chopina. Źródła inspiracji nokturnów Fielda, odznaczających się lirycznym nastrojem i ekspresywną melodyką, tkwią między innymi w egzaltowanym stosunku ówczesnych artystów do natury. Duże znaczenie miały tu również możliwości dźwiękowe angielskich fortepianów, które wyróżniały się znaczną nośnością i siłą brzmienia. Nokturny Fielda nie były bezpośrednim punktem wyjścia rozwoju romantycznej miniatury instrumentalnej. Istotne jest jednak to, że Field zaczął wprowadzać ok. 1830 roku do sal koncertowych typ lirycznej miniatury fortepianowej. Niektóre nokturny przypominają w swym klimacie Pieśni bez słów Mendelssohna, inne są typem lirycznej opowieści (nr. 11 Es-dur) czy fantazji koncertującej (nr. 14 C-dur). Chopin poznał Fielda w Paryżu w 1832 roku; cenił go wysoko jako pianistę i kompozytora. Już wcześniej słyszał w środowisku warszawskim jego utwory. Szczególny urok posiadały dlań nokturny i powolne części koncertów Fielda. Dawał je do grania swoim uczniom. Field nie odwzajemniał się zbytnią sympatią dla Chopina, nazywając go "un talent de chambre de malade". Chwalił bardziej np. Hummla, lecz ganił o wiele więcej niż Herza czy Liszta, który to do wydanych dziewięciu nokturnów Fielda (Schuberth & Co, 1859) napisał panegiryczną przedmowę.