Joseph Weigl

Syn Josepha Franza Weigla. Jego ojcem chrzestnym był Joseph Haydn. W 1769 roku został posłany do Wiednia, gdzie uczył się u Sebastiana Witziga, a następnie w latach 1776–1782 u Johanna Georga Albrechtsbergera. W wieku 16 lat skomponował pierwszą operę, Die unnütze Vorsicht, docenioną przez Antonio Salierego. Asystował W.A. Mozartowi w przygotowaniu premiery Czarodziejskiego fletu (1786). Doskonalił się w kompozycji u Salierego, dzięki protekcji którego został w 1790 roku wicekapelmistrzem, a w 1792 roku kapelmistrzem teatru dworskiego. W 1827 roku ustąpił z tego stanowiska, do przejścia na emeryturę w 1839 roku pozostając jednak na posadzie wicekapelmistrza.

Odbywał częste podróże do Włoch, pisał opery dla potrzeb sceny mediolańskiej La Scali. Członek honorowy konserwatorium w Mediolanie (1812) i Gesselschaft der Musikfreunde w Wiedniu (1826).

Na bogaty i zróżnicowany dorobek operowy Weigla składają się opery o tematyce poważnej i komicznej, liryczne i semiseria. Pisał zarówno opery włoskie, nawiązujące do twórczości szkoły neapolitańskiej i W.A. Mozarta, jak i niemieckie opery dialogowe. W swojej twórczości mieszał różne style, wprowadzając np. partie solowe klarnetów, ekspresyjne arie oraz rozbudowane ansamble i finały. Opery Weigla cieszyły się ówcześnie dużą popularnością i doczekały się licznych wystawień, napisana dla mediolańskiej La Scali Il Rivale di se stesso w ciągu zaledwie 3 lat doczekała się przeszło 100 wystawień.

Oprócz oper Weigl pisał również balety, kantaty, msze, dzieła instrumentalne. Był też autorem oratorium La passione di Gesù Cristo (1804).

(na podstawie materiałów źródłowych)