Aus der Tiefen rufe ich, Herr, zu dir (Z głębokości wołam do Ciebie, Panie), BWV 131, jest kościelną kantatą niemieckiego kompozytora Jana Sebastiana Bacha. Została skomponowana w Mühlhausen w roku 1707 (Bach liczył sobie wtedy 22 lata) lub 1708. Prawdopodobnie jest to najwcześniejsza kantata w znanej współcześnie, zachowanej twórczości Bacha. Tekst oparty jest na pokutnym Psalmie 130 (w numeracji Septuaginty), który nieznany kompilator powiązał z chorałem Bartłomieja Ringwaldta z 1588 roku, Herr Jesu Christ, du höchstes Gut (O Jezu mój, co dobrem jesteś). Geneza utworu ma związek z pożarem miasta i pokutnym nabożeństwem wiązanym z tym wydarzeniem.
Kwartet śpiewaków solowych, chór, obój, fagot, dwie altówki i smyczki continua.
1. Sinfonia Pierwszy i drugi wers psalmu:
Linia melodyczna, która stanowi początek oddaje ideę tekstu: "Z głębokości...":
2. Duet sopranu i basu. Bas śpiewa 3 i 4 wers psalmu a na tym tle sopran cantus firmus chorału Bartłomieja Ringwaldta, drugą jego strofę:
Erbarm dich mein in solcher Last, Nimm sie aus meinem Herzen, Dieweil du sie gebüßet hast Am Holz mit Todesschmerzen,
Auf dass ich nicht mit großem Weh In meinen Sünden untergeh, Noch ewiglich verzage.
3. Chór
4. Duet altu i tenora
Tenor wykonuje deklamacyjne arioso z szóstym wersem psalmu:
Alt wykonuje chorałowe cantus firmus: Und weil ich denn in meinem Sinn, Wie ich zuvor geklaget, Auch ein betrübter Sünder bin, Den sein Gewissen naget, Und wollte gern im Blute dein Von Sünden abgewaschen sein Wie David und Manasse.
