Fortepian Solo
Fortepian + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy
Switch to English

Antonín Dvořák

Wszystkie Kompozycje

Kompozycje dla: Fortepian

#Aranżacje dla: Fortepian
#Partie dla: Fortepian
według popularności

#

2 Little Pearls, B.156 (2 perełki, B.156)2 Minuets, Op.28 (2 pokoii, op.28)2 Pieces, B.188 (2 Sztuki, B.188)3 Modern Greek Poems, Op.50 (3 Nowoczesne greckie wiersze, Op.50)4 Lieder, Op.824 Songs on Serbian Folk Poems, Op.6 (4 Utwory na serbskich ludowych wierszy Op.6)6 Mazurkas, Op.56 (6 Mazurki op.56)6 Moravských dvojzpěvů6 Piano Pieces, Op.52 (6 utworów na fortepian, op.52)

A

Album Leaf, B.158Album Leaves, B.109 (Liście albumu, B.109)Album of Pianoforte Works (Album pianoforte Works)American Suite (Amerykańska Suite)

B

Bagatelles, Op.47 (Bagatele, Op.47)Ballade, Op.15 (Ballada, Op.15)Biblical Songs (Pieśni biblijne)

C

Cello Concerto in A major (Koncert wiolonczelowy A-dur)Cypresses, B.11 (Cyprysy, B.11)

D

Dumka and Furiant, Op.12 (Dumka i Furiant, op.12)Dumka, Op.35 (Dumka, op.35)

E

Eclogues, B.103Evening Songs, B.61 (Wieczorne pieśni, B.61)

F

From the Bohemian Forest, Op.68 (Od Lasu Czeskiego, Op.68)Furiants, Op.42

G

Gypsy Songs, Op.55 (Cygańskie Piosenki, Op.55)

H

Humoresque, B.138 (Humoreska, B.138)Humoresques

I

Impromptu, B.129In Folk Tone, Op.73 (W tonie ludowej, Op.73)

L

Legends (Legendy)Love Songs, Op.83

M

Moderato in A major, B.116 (Moderato A-dur, B.116)Moravian Duets

P

Piano Concerto (Koncert fortepianowy)Piano Quartet No.1, Op.23 (Kwartet fortepianowy nr 1, op.23)Piano Quartet No.2, Op.87 (Kwartet fortepianowy nr 2, Op.87)Piano Quintet No. 2 (Kwintet fortepianowy nr 2)Piano Quintet No.1, Op.5 (Kwintet fortepianowy nr 1, Op.5)Piano Trio No. 2 (Trio fortepianowe nr 2)Piano Trio No. 4 (Trio fortepianowe nr 4)Piano Trio No.1, Op.21 (Trio fortepianowe nr 1, op.21)Piano Trio No.3, Op.65Poetic Tone Pictures, Op.85 (Poetyckie Zdjęcia Tone, Op.85)Polka, B.3

Q

Question, B.128a (Pytanie, B.128a)

R

Romantic Pieces (Romantyczny Elementów)Rondo, Op.94

S

Scottish Dances, Op.41 (Szkockie tańce, Op.41)Silhouettes, Op.8 (Sylwetki, Op.8)Slavonic Dances, Op.72Songs from the Dvůr Králové Manuscript, Op.7 (Pieśni z Dvůr Králové Rękopis, op.7)

T

Tańce słowiańskieThe Orphan, Op.5 (Sierota, Op.5)Theme and Variations, Op.36 (Temat i Wariacje, Op.36)

V

Violin Sonata (Sonata skrzypcowa)Violin Sonatina (Skrzypce Sonatina)

W

Waltzes, Op.54 (Walce, Op.54)

Aranżacje dla: Fortepian

#

6 Mazurkas, Op.56 (6 Mazurki op.56)

A

American Suite (Amerykańska Suite)

C

Carnival Overture (Uwertura Karnawał)Cello Concerto (Koncert wiolonczelowy)Cello Concerto in A major (Koncert wiolonczelowy A-dur)Czech Suite (Czeski Suite)

F

From the Bohemian Forest, Op.68 (Od Lasu Czeskiego, Op.68)

G

Gypsy Songs, Op.55 (Cygańskie Piosenki, Op.55)

H

Humoresques

I

IX symfonia e-moll „Z Nowego Świata”

L

Legends (Legendy)

M

Mazurek, Op.49 (Mazurek op.49)Moravian Duets

N

Nocturne in B major (Nokturn H-dur)

P

Piano Concerto (Koncert fortepianowy)Poetic Tone Pictures, Op.85 (Poetyckie Zdjęcia Tone, Op.85)

R

Romance in F minor (Romans f-moll)Romantic Pieces (Romantyczny Elementów)Rondo, Op.94

S

Serenade for Strings (Serenada na smyczki)Slavonic Dances, Op.72Slavonic Rhapsodies, Op.45 (Słowiański Rhapsodies, Op.45)Symphony No. 7 (Symfonia nr 7)Symphony No. 8 (Symfonia nr 8)

T

Tańce słowiańskie

V

Violin Concerto (Koncert skrzypcowy)Violin Sonatina (Skrzypce Sonatina)

W

Waltzes, Op.54 (Walce, Op.54)

Partie dla: Fortepian

Piano Concerto (Koncert fortepianowy)
Wikipedia
Antonín Leopold Dvořák (ur. 8 września 1841 w Nelahosevsi, zm. 1 maja 1904 w Pradze) – czeski kompozytor, dyrygent i pedagog.
Był czołowym przedstawicielem czeskiej muzyki narodowej (obok Bedřicha Smetany). Komponował symfonie (najbardziej znana Z Nowego Świata, 1893), kwartety smyczkowe, opery, poematy symfoniczne, pieśni, msze, utwory fortepianowe oraz koncerty – w tym najsłynniejszy Koncert wiolonczelowy h-moll op. 104, o którym Johannes Brahms pisał: „Gdybym wiedział, że wiolonczela jest zdolna do takich rzeczy, sam bym napisał ten koncert”.
Antonín Dvořák urodził się i dorastał w miejscowości Nelahozeves niedaleko Pragi. Jego ojciec František był rzeźnikiem. W latach 1853–1856 młody Antonín Dvořák przebywał w miejscowości Zlonice, gdzie zaopiekował się nim miejscowy kantor i organista Antonín Liehmann, który uczył go gry na skrzypcach, fortepianie i organach. W wieku 16 lat przeniósł się do Pragi, by studiować grę organową w Praskiej Szkole Organowej. Jednocześnie grał na altówce w orkiestrze Teatru Tymczasowego (późniejszego praskiego Teatru Narodowego) pod kierownictwem Bedřicha Smetany.
Bardzo wcześnie rozpoczął swoją działalność kompozytorską. 17 listopada 1873 wziął ślub z Anną Čermákovą. Żona Dvořáka zwróciła się o ocenę prac męża do Johannesa Brahmsa, który polecił Dvořáka berlińskiemu wydawcy Simrockowi. To właśnie dla niego Dvořák napisał w 1878 pierwszą część Tańców Słowiańskich, która zyskała entuzjastyczne recenzje. Zajął się również dyrygenturą. W 1884 został zaproszony do Londynu, aby poprowadzić swoje Stabat Mater, dzieło wokalno-instrumentalne, napisane po śmierci jednej z córek.
W 1891 w Birmingham miało miejsce prawykonanie Requiem pod dyrekcją kompozytora (czeska premiera miała miejsce w Národním divadle w Pradze w kwietniu 1892). Dzięki licznym sukcesom Dvořák otrzymał doktorat w Pradze i Cambridge oraz w konserwatorium praskim, gdzie wychował wielu znakomitych czeskich kompozytorów jak Vítězslav Novák i Josef Suk.
W 1892 Dvořák został zaproszony do Stanów Zjednoczonych. Założycielka Narodowego Konserwatorium w Nowym Jorku, Jeanette Thurber chciała pozyskać Dvořáka jako kierownika tejże instytucji. Początkowo wahający się kompozytor przyjął w końcu tę propozycję; w czasie pobytu w Stanach skomponował w 1895 dziewiątą symfonię, jedno ze swych najgłośniejszych dzieł. Jego grób znajduje się na cmentarzu wyszehradzkim w Pradze.
Twórczość Antonína Dvořáka jest syntezą muzyki epok klasycyzmu i romantyzmu. Siła i całkowita jednorodność oraz absolutna indywidualność są obecne przede wszystkim w orkiestracji i instrumentacji. Jego twórczy rozwój przebiegał w kilku etapach: pierwsze kompozycje wyrastały z fascynacji muzyką Beethovena i Schuberta, drugi etap jego starań mieści się już w sferze osobistych odczuć, ujawniając swoiste podejście do percypowania muzyki ze strony formalnej i treściowej.
Trzeci okres jest typowym ukłonem w stronę rodzimej tradycji muzycznej i zwrotem ku czeskim inspiracjom muzycznym (kantata Hymnus, Moravské dvojzpěvy). Szczególnego zabarwienia dodała muzyce Dvořáka dbałość o typowo słowiański charakter twórczości, którym wzbogacił światową muzykę.
Podczas pobytu a Ameryce uległ inspiracjom muzyki murzyńskiej i indiańskiej, co objawiło się w jego IX Symfonii Z nowego świata. W ostatnim okresie twórczości muzyka Dvořáka nabiera dojrzałego, indywidualnego kolorytu połączonego z inspiracjami czeskimi bajkami, podaniami i legendami, zwłaszcza ludowymi (opery Diabeł i Kasia, Rusałka).
Antonín Dvořák napisał 9 symfonii, kilka poematów symfonicznych, wielkie utwory instrumentalne (Tańce słowiańskie (Slovanské tance)), utwory wokalne i wokalno – instrumentalne (Stabat Mater, Święta Ludmiła (Svatá Ludmila), Requiem, Te Deum), 5 uwertur koncertowych, wiele utworów kameralnych (w tym najsłynniejszy kwartet smyczkowy F-dur, tak zwany „Amerykański“), koncerty (skrzypcowy, wiolonczelowy i fortepianowy), pieśni (Pieśni biblijne – Biblické písně), muzykę chóralną, utwory fortepianowe (fortepianowa wersja Tańców słowiańskich, wersja orkiestrowa powstała później), 10 oper (najsłynniejsze: Rusałka, Jakobín, Diabeł i Kasia (Čert a Káča), Dimitrij i Armida). Czczony na całym świecie, zmarł nieoczekiwanie w Pradze 1 maja 1904.
Dokumenty i inne pamiątki pozostałe po kompozytorze (autografy, korespondencja, dokumenty, dzieła plastyczne, ówczesne fotografie, programy, plakaty), umieszczone są w Muzeum Antonína Dvořáka, które od momentu swojego powstania w 1932 roku znajduje się w barokowym letnim pałacyku Amerika w Pradze.
W 1889 roku odznaczony został Orderem Korony Żelaznej III klasy.
Twórczość Antonína Dvořáka jest bogata zarówno ze względu na swoją liczebność, jak i na szerokie spektrum występujących w nim form – liczy niemal 120 opusów, z których większość stanowią wielkie dzieła orkiestrowe i wokalno-instrumentalne oraz muzyczno-dramatyczne.