Kompozytorzy
Switch to English

Joseph Joachim

Skrzypce
Orkiestra
Fortepian
Głos
Altówka
Sopran
Uwertura
Piosenka
Koncert
Piece
Korespondencja
Writings
Wariacja
Etiuda
Andantino
Allegro
alfabetem
Violin School (Szkoła skrzypce)Hebräische Melodien, Op.9 (Hebräische Melodien, op.9)3 Stücke, Op.2Variationen über ein eigenes Thema, Op.10 (Wariacje na oryginalnym temacie, Op.10)3 Stücke, Op.5Violin Concerto No. 2 (Koncert skrzypcowy nr 2)Schottische Melodie (Szkocka melodia)Correspondence (Korespondencja)Hamlet Overture, Op.4 (Hamlet Uwertura, Op.4)Merlin's Song (Pieśń Merlina)Elegiac Overture 'In Memoriam Heinrich von Kleist', Op.13 (Elegijny Uwertura "In memoriam" Heinricha von Kleista, Op.13)Romance for Violin and Piano (Romans na skrzypce i fortepian)Ouvertüre zu einem Gozzi'schen Lustspiel, Op.8 (Uwertura do komedii Gozzi'schen, Op.8)Violin Concerto No.3 (Koncert skrzypcowy nr 3)Notturno, Op.12Variations for Violin and Orchestra in E minorHaidenrösleinAndantino und Allegro scherzoso, Op.1Letters from and to Joseph JoachimOverture to Henry IV, Op.7 (Uwertura do Henryka IV, op.7)Violin Concerto No.1, Op.3 (Koncert skrzypcowy nr 1, op.3)
Wikipedia
Joseph Joachim, węg. Joachim József, także spolszcz. Józef Joachim (ur. 28 czerwca 1831 w Kittsee /węg. Köpcsény, zm. 15 sierpnia 1907 w Berlinie) – węgierski skrzypek-wirtuoz, dyrygent, kompozytor.
Rodzina Joachima była pochodzenia żydowskiego. W 1833 rodzice przyszłego skrzypka zdecydowali o przeprowadzce do Pesztu, gdzie pierwszym jego nauczycielem gry skrzypcowej był Stanisław Serwaczyński. Od 1838 kształcił się w Konserwatorium w Wiedniu, gdzie pobierał lekcje u Josepha Böhma. W 1843 publicznie wystąpił w Lipsku. W latach 1852–1856 był Królewskim Kapelmistrzem w Orkiestrze w Hanowerze. W tym okresie poznał m.in. Roberta Schumanna, Clarę Schumann, Maxa Brucha i Johannesa Brahmsa, z którym zaprzyjaźnił się i pomógł mu rozwiązać problemy techniczne przy komponowaniu przez Brahmsa Koncertu skrzypcowego D-dur op. 77. Joachim, któremu kompozytor zadedykował swoje nowe dzieło, był również pierwszym wykonawcą koncertu Brahmsa i autorem dodatkowych kadencji wirtuozowskich.
Uważany za jednego z najwybitniejszych skrzypków w historii wiolinistyki. Grywał najchętniej na instrumencie Antonio Stradivariego z 1714. Od 1868 był profesorem Akademii Muzycznej w Berlinie. Wykształcił wielu wybitnych skrzypków (wśród nich Bronisława Hubermana), jest autorem podręcznika Szkoła gry skrzypcowej (1902–1905). W mniejszym stopniu zajmował się dyrygenturą i kompozycją.
Odznaczony bawarskim Orderem Maksymiliana (1897) i pruskim orderem Pour le Mérite (1899).