Kompozytorzy
Switch to English

Niccolò Paganini

Gitara
Skrzypce
Orkiestra
Wiolonczela
Altówka
Fortepian
Flet
Sonata
Wariacja
Kwartet
Andantino
Taniec
Sonatina
Koncert
Piece
Walc
Trio
alfabetem
24 kaprysy na skrzypce soloI koncert skrzypcowyII koncert skrzypcowyCantabile, MS 109Centone di sonate, MS 112 (Sonaty Centone, MS 112)Sonata concertata, MS 2Variations on Nel cor più non mi sento, MS 44Duo merveille, MS 6Sonata per la Grand Viola, MS 70Scala per pianoforteGuitar Sonata in F major, MS 84 No.7Perigoldino, MS 104Guitar Sonata in A major, MS 84 No.1Guitar Sonatina in C major, MS 85 No.1Allegretto in A major, MS 9043 Ghiribizzi, MS 43Andantino in C major, MS 89Waltz in C major, MS 92Compositions célèbresGuitar Sonata in C minor, MS 84 No.33Allegretto in A minor, MS 91Guitar Sonatina in C major, MS 85 No.5Guitar Sonata in C major, MS 84 No.3Rondò in A minor, MS 93Andantino in F minor, MS 102Guitar Sonata in F major, MS 84 No.6Guitar Sonata in A major, MS 84 No.12Guitar Sonata in C major, MS 84 No.9Guitar Sonatina in C major, MS 85 No.4Andantino in G major, MS 99Guitar Sonata in A major, MS 84 No.21Andantino in C major, MS 97Guitar Sonata in A major, MS 84 No.2Guitar Sonata in A major, MS 84 No.26Guitar Sonatina in D major, MS 85 No.3Guitar Sonata in G major, MS 84 No.29Guitar Sonata in A major, MS 84 No.37Guitar Sonata in G major, MS 84 No.24Guitar Sonata in D major, MS 84 No.4Guitar Sonatina in C major, MS 85 No.2March in A major, MS 103Trio, MS 101Guitar Sonata in A major, MS 84 No.17Guitar Sonata in E major, MS 84 No.16Guitar Sonata in C major, MS 84 No.13Guitar Sonata in E major, MS 84 No.35Guitar Sonata in A major, MS 84 No.27Guitar Sonata in C major, MS 84 No.31Waltz in C major, MS 100Sinfonia della Lodovisca, MS 98Guitar Sonata in G major, MS 84 No.8Guitar Sonata in A major, MS 84 No.34Guitar Sonata in C major, MS 84 No.19Guitar Sonata in A major, MS 84 No.30Guitar Sonata in C major, MS 84 No.15Guitar Sonata in A major, MS 84 No.23Guitar Sonata in G major, MS 84 No.5Guitar Sonata in D major, MS 84 No.10Guitar Sonata in E major, MS 84 No.32Rondoncino in E major, MS 94Guitar Sonata in F major, MS 84 No.14Guitar Sonata in G major, MS 84 No.28Guitar Sonata in A major, MS 84 No.36Guitar Sonata in A major, MS 84 No.11Guitar Sonata in C major, MS 84 No.20Guitar Sonata in D major, MS 84 No.22Guitar Sonata in E major, MS 84 No.25Guitar Sonata in A major, MS 84 No.18Tema con Variazioni (Temat i Wariacje)Le streghe, Op.8Variations on 'Barucabà', Op.14Capriccio, MS 543 Airs variés3 Guitar Quartets, Op.56 Sonatas, Op.2 (6 Sonaty, Op.2)6 Sonatas, Op.3 (6 Sonaty, op.3)Andantino in F major (Andantino F-dur)Cantabile e valser, Op.19Grande sonata, MS 3Guitar Quartet No.11, MS 38Guitar Quartet No.12, MS 39Guitar Quartet No.13, MS 40Guitar Quartet No.14, MS 41Guitar Quartet No.7, MS 34Il carnevale di Venezia, Op.10 (Karnawał w Wenecji, Op.10)Le charme de PaduaMosè-fantasia, MS 23Moto perpetuo, Op.11Sonata con variazioni, MS 47Sonata à violino principaleTarantella, MS 76Terzetto concertante, MS 114Terzetto, MS 69Variations on 'God Save the King', Op.9Variations on 'I palpiti', Op.13Variations on 'Non più mesta', Op.12 (Wariacje na temat "Non piu mesta", op.12)Violin Concerto No.3, MS 50Violin Concerto No.4, MS 60Violin Concerto No.5, MS 78
Wikipedia
Niccolò Paganini (ur. 27 października 1782 w Genui, zm. 27 maja 1840 w Nicei) – włoski skrzypek, altowiolista, gitarzysta, wirtuoz i kompozytor.
Niccolò Paganini był trzecim z szóstki dzieci Antonia Paganiniego i Teresy Bocchiardi. Ojciec Paganiniego zmuszał go karami fizycznymi do kilku-kilkunastogodzinnych ćwiczeń gry na skrzypcach. Już jako dziecko występował publicznie. Po wyzwoleniu się spod opieki despotycznego ojca rozpoczął koncertowanie po kraju, wzbudzając sensację jako wirtuoz. Jednocześnie okazywał wielkie zamiłowanie do hazardu i hulanek, często przepuszczając wszystkie pieniądze.
W latach 1800–1805 zniknął całkowicie z życia publicznego i nie wiadomo, czym się wówczas zajmował. Według plotek siedział wtedy w więzieniu razem ze swoimi kolegami – ponoć trafił tam za liczne kradzieże.
Choć występował tylko we Włoszech, jego sława sięgnęła całej Europy. Dopiero w 1828 wyruszył na występy zagraniczne. Okazały się one wielkim triumfem Paganiniego. Grał między innymi w Austrii, Niemczech, Francji i Anglii. W czerwcu 1829 wystąpił również w Poznaniu i Warszawie, gdzie doszło do skrzypcowego „pojedynku” pomiędzy nim a Karolem Lipińskim. Jego występy były wielkim wydarzeniem, podsycanym przez plotki i reklamę. Również swoim wyglądem oraz zachowaniem na koncertach i poza nimi wywierał wielkie wrażenie. Ostatnie lata swego życia spędził w Nicei. Chorował na gruźlicę i nie mógł mówić.
W 1827 roku papież Leon XII uhonorował go Orderem Złotej Ostrogi.
Technika gry Paganiniego do dzisiaj stanowi wielką zagadkę. Stawiano wiele hipotez, aby ją rozwiązać. Lekarze stwierdzili, iż miał wklęsły obojczyk, co umożliwiało mu lepsze utrzymanie skrzypiec, oraz nadrozwój palców. Mówiono o innej budowie jego dłoni, innym prowadzeniu smyczka, specjalnym strojeniu skrzypiec, a nawet o konszachtach z diabłem. Na koncertach grywał tylko utwory skomponowane przez siebie. Jego ulubionym instrumentem były podarowane mu przez bogatego kupca skrzypce z roku 1741, wykonane przez Giuseppe Guarneriego del Gesú. Wprowadził również nowy „chwyt Paganiniego”, w przeciwieństwie do chwytu Geminianiego.
Przypuszcza się, iż był chory na zespół Marfana. Jednym z objawów choroby są długie „pajęcze” palce.
Najsłynniejsze utwory Paganiniego to 24 Kaprysy na skrzypce solo, koncerty skrzypcowe: D-dur op.6 i h-moll op.7 (ze sławnym „rondem z dzwonkiem”, czyli tzw. Campanellą, która w transkrypcji fortepianowej Ferenca Liszta bardzo się rozpowszechniła). Największe wyzwanie dla skrzypków stanowią wariacje; spośród nich np. tzw. „Il Carnevale di Venezia” (Karnawał wenecki). Paganini oprócz skrzypiec mistrzowsko grał na gitarze i zostawił kilkanaście kompozycji solowych i kameralnych na skrzypce, altówkę, gitarę i wiolonczelę.
Dla niego Hector Berlioz skomponował utwór na orkiestrę z solową altówką Harold w Italii.
Radziecki pisarz Anatolij Winogradow napisał w 1936 roku powieść biograficzną Potępienie Paganiniego (Osużdienije Paganini), przetłumaczoną na j. polski przez Włodzimierza Słobodnika i wydaną po raz pierwszy w Polsce w 1949 r.
Jego biografia została sfabularyzowana w filmowym dramacie Paganini: Uczeń diabła z Davidem Garrettem w roli tytułowej.