Fortepian Solo
Fortepian + ...
Dla początkujących
Kompozytorzy
Switch to English

Vincent d’Indy

Wszystkie Kompozycje

Kompozycje dla: Fortepian

#Aranżacje dla: Fortepian
#Partie dla: Fortepian
alfabetem
Sarabande et menuet, Op.72 (Sarabanda i menuet, Op.72)Symphony on a French Mountain Air (Symfonia na górskim powietrzu francuskiego)Piano Quintet, Op.81 (Kwintet fortepianowy, Op.81)7 Chants de terroir, Op.73 (7 Utworów gleby, Op.73)Piano Quartet, Op.7 (Kwartet fortepianowy, op.7)Violin Sonata, Op.59 (Sonata skrzypcowa, Op.59)Piano Sonata, Op.63 (Sonata fortepianowa, Op.63)Madrigal, Op.4Pour les Enfants de tout âge, Op.74 (Dla dzieci w każdym wieku, Op.74)Lied maritime, Op.43 (Lied morski, Op.43)Nocturne, Op.26 (Nokturn, Op.26)13 Pièces Brèves, Op.68 (13 krótkich utworów, Op.68)Poème des Montagnes, Op.15 (Poem Góry, Op.15)Tableaux de Voyage, Op.33 (Stoliki turystyczne, op.33)Clair de lune, Op.13 (Moonlight, Op.13)4 Pièces, Op.16 (4 sztuki, op.16)Sur la mer, Op.32Petite Sonate dans la Forme Classique, Op.9 (Mała Sonata w klasycznej formie, op.9)Menuet sur le nom d’Haydn, Op.65 (Menuet na imię Haydna, Op.65)Helvétia, Op.17 (Helvetia, Op.17)88 Chansons populaires du Vivarais, Op.52 (88 Popularne piosenki Vivarais, op.52)Schumanniana, Op.30Sainte Marie Magdeleine, Op.23 (Sainte Marie Magdeleine, op.23)3 Romances sans paroles, Op.1Promenade, Op.27 (Promenada, op.27)L'amour et le crâne, Op.20 (Miłość i czaszka, Op.20)Mirage, Op.56 (Mirage, op.56)Plainte de Thécla, Op.10 (Skarga Tekla, Op.10)6 Paraphrases sur des chansons enfantines de France, Op.95Cello Sonata, Op.84 (Cello Sonata Op.84)Concert for Piano, Flute, Cello and Strings, Op.89 (Koncert na fortepian, flet, wiolonczelę i smyczki, Op.89)Contes de Fées, Op.86Fantaisie sur un Vieil Air de Ronde Française, Op.99 (Fantazja na Old French Air rundy, Op.99)Piano Trio, Op.98 (Trio Fortepian, Op.98)Thème Varié, Fugue et Chanson, Op.85 (Różne motyw, piosenki i fuga, Op.85)

Aranżacje dla: Fortepian

Symphony on a French Mountain Air (Symfonia na górskim powietrzu francuskiego)FervaalChoral varié, Op.55 (Chóralne varié, Op.55)Istar, Op.42Symphony No.2, Op.57 (Symfonia nr 2, Op.57)Fantaisie sur des Thèmes Populaires Français, Op.31 (Fantazja na tematy popularne francuskim, op.31)Wallenstein, Op.12 (Wallenstein, op.12)Tableaux de Voyage, Op.33 (Stoliki turystyczne, op.33)La légende de Saint-Christophe, Op.67 (Legenda o św Krzysztofa, Op.67)Lied for Cello and Orchestra, Op.19 (Kłamał na wiolonczelę i orkiestrę, op.19)Souvenirs, Op.62 (Sklep z pamiątkami, Op.62)Médée, Op.47 (Medee, Op.47)Karadec, Op.34 (Karadec, op.34)Serenade and Waltz, Op.28Suite en Parties, Op.91 (Strony Suite, Op.91)

Partie dla: Fortepian

Symphony on a French Mountain Air (Symfonia na górskim powietrzu francuskiego)Concert for Piano, Flute, Cello and Strings, Op.89 (Koncert na fortepian, flet, wiolonczelę i smyczki, Op.89)
Wikipedia
Paul Marie Théodore Vincent d’Indy (ur. 27 marca 1851 w Paryżu, zm. 2 grudnia 1931 tamże) – francuski kompozytor i teoretyk muzyki.
Pochodził z dawnej rodziny arystokratycznej z regionu Vivarais w departamencie Ardèche. Po wczesnej śmierci matki wychowywał się u babki, surowej hrabiny Rézia d’Indy. Jego wuj, kompozytor-amator Wilfrid d’Indy (1821–1891) zainteresował go muzyką. Vincent uczył się gry na fortepianie u Louisa Diémera i Antoine François Marmontela, a od roku 1865 harmonii u Alberta Lavignaca. Uczestniczył w wojnie francusko-pruskiej 1870–1871 walcząc w obronie Paryża. Po zakończeniu wojny opublikował pierwsze kompozycje.
W roku 1872 został uczniem Césara Francka. Po pobycie na Festiwalu w Bayreuth został zwolennikiem muzyki Wagnera.
1875 poślubił swoją kuzynkę Isabelle de Pampelonne i objął posadę organisty w Saint-Leu-la-Forêt 20 km na północ od Paryża.
W roku 1886 skomponował Symphonie sur un chant montagnard français (Symfonię na temat francuskiej pieśni góralskiej) i operę Le chant de la cloche (Śpiew dzwonu) która przyniosła mu nagrodę miasta Paryża.
Po śmierci Césara Francka zastąpił go na stanowisku prezesa Narodowego Towarzystwa Muzycznego.
Po odmowie wprowadzenia proponowanej reformy Konserwatorium Paryskiego założył w 1894 roku wraz z Charlesem Bordes i Alexandrem Guilmantem Schola Cantorum, a w roku 1900 został jej dyrektorem. Napisał czterotomowy Cours de composition musicale, w którym wzorem Francka zalecał oparcie nauki o dzieła Jana Sebastiana Bacha i Ludwiga van Beethovena oraz dawnych mistrzów, jak Giovanniego Palestriny, Claudio Monteverdiego, Jean-Philippe Rameau i chorale gregoriańskim.
Po prawykonaniach oper Fervaal (1897) i L'étranger (1903) oraz wariacji Istar (1896) i Drugiej Symfonii (1903) stał się twórcą znanym wśród francuskich melomanów. Stał się zaciekłym przeciwnikiem Debussy’ego i impresjonistów. W związku z Sprawą Dreyfusa zaangażował się w działanie Ligi Ojczyzny Francuskiej. Wypowiadał się w duchu szowinizmu, militaryzmu i antysemityzmu, czemu dał wyraz w La légende de Saint Christophe (Legendzie o św. Krzysztofie, 1908–1915) oraz Trzeciej Symfonii De bello gallico (1916–1918).
Po I wojnie światowej obok działalności w Schola Cantorum wykładał w Konserwatorium Paryskim (1912–1929). Wyprowadził się z dotychczasowej rezydencji letniej koło Boffres w departamencie Ardèche, z której stworzył 1886 zamek Château des Faugs i przeniósł się na Lazurowe Wybrzeże do Agay koło Saint-Raphaël. W tym okresie zbliżył się do Karoliny Janson, która w przyszłości została jego żoną. W twórczości tego okresu zaczęły dominować wpływy neoklasycyzmu, lecz nadal pozostał przeciwnikiem nowoczesności, do czego nie potrafili go przekonać jego uczniowie Albert Roussel, Erik Satie, Antonio María Valencia i Edgar Varèse.
W 1931 roku otrzymał order Wielkiego Oficera Legii Honorowej.